Serenitheory.nl

Vanaf heden alle nieuwe updates te vinden op de vernieuwde pagina van

serenitheory.nl

1896968_683543011739292_6457354499907172393_n

Mama de schreeuwlelijk

Op LOVE2BEMAMA kwam ik vorige week  het onderstaande filmpje tegen:

Al ja-knikkend bekeek ik het filmpje, want wat was dit herkenbaar zeg. Ik dacht “goh, hier zit echt wat in, yup ze heeft gelijk, uhuh dat doe ik ook”. Aan het einde van het filmpje daagt ze de kijkende moeders uit om een week lang eens even minder (en liever helemaal niet) te schreeuwen tegen hun kinderen. “Challenge accepted” dacht ik dapper. Vol goede moed nam ik mezelf voor dat ik dat wel gewoon eventjes ging doen. Ik weet van mezelf dat ik best een keel op kan zetten als mijn dochter weer eens aan het klieren is. Dat kan best minder. En trouwens, hoe moeilijk is het nou om niet tegen je kind te schreeuwen? Gewoon niet schreeuwen toch? Nog dezelfde dag ondervond ik hoe moeilijk dat daadwerkelijk voor mij was. Want, wat kan ik eigenlijk toch een schreeuwlelijk zijn.

Na slechts 1 dag stelde ik mezelf de vraag: is het wel mogelijk om NIET tegen je kind te schreeuwen? Wanneer ik mijn momenteel super opstandige peuter zo’n 6 keer rustig gewaarschuwd heb en zij gewoon weigert te luisteren, dan komt er een punt waarop ik denk “EN NU BEN IK HET ZAT”. Ik waag dan alsnog een poging niet te ontploffen *telttothonderd* en loop met grote passen gewapend mijn “mama-is-heel-boos-op-jou-frons” op haar af. Vervolgens ga ik op m’n hurken zitten, kijk ik haar aan en spreek ik haar streng toe, maar dit maakt op dat onverschrokken meisje dat Haley-Joy genoemd word soms nóg geen indruk. Tja en dan moet ik er toch aan geloven en hoor ik mezelf tegen haar tekeer gaan – ja want mijn geduld is inmiddels toch echt wel op – en pats boem, ze doet ein-de-lijk, wat ik zeg. Kort daarna, voel ik me vaak inderdaad een beetje schuldig, maar het werkte wel….hmmmm. “Hè, heb ik me nu toch weer laten gaan, waarom luistert ze toch niet gewoon, dan hoef ik niet zo te schreeuwen” – Tja mama, misschien gewoon omdat ze twee is en dwars doen helemaal bij haar leeftijd hoort….:-)

foto (1)“Je weet pas hoe Surinaams je bent, als je mama bent” – Deze opmerking maakte mijn zusje toen ze de link naar dit filmpje op facebook zag. Dit klopt. Nou heb ik zelf niet perse een “typisch Surinaamse” opvoeding gehad, maar ik merk wel steeds meer aan mezelf dat ik toch best een Surinaamse moeder ben. Dit merk ik vooral aan mijn woordkeuze wanneer ik boos ben…ik kan er denk ik niet omheen #surinaamsemoederszullenmebegrijpen. Wanneer ik tegen Haley-Joy uitval en zij begint op haar beurt te huilen, dan vraag ik haar met een luide stem “of ze een echte rede wilt om te huilen”. Ook wanneer ze zich bezeerd na een onmogelijke actie uitgevoerd te hebben waar ik haar bij voorbaat voor heb gewaarschuwd vind ik dat ze “kletst”. Niet bij deze mama komen uithuilen, want eigen schuld dikke bult – had je daar maar niet op moeten klimmen, achhh!

Maar goed, waarom schreeuw ik nou eigenlijk echt?
Eerlijk? Soms schreeuw ik ook gewoon omdat het even “makkelijker” voor me is. Soms is ze gewoon ontzettend aan het klieren en heb ik geen zin om helemaal naar haar toe te lopen om haar daar rustig op aan te spreken. STOP gewoon met hinderlijk doen…en NU graag want ik ben bezig. Nou merk ik ook wel dat als ik moe ben ik nog sneller geneigd ben van de ene hoek van de woonkamer “HOU OP, LAAT DAT, KOM HIER, DOE NIET etc.” naar de andere hoek te schreeuwen. Mijn humeur op dat moment speelt een hele grote rol en als ik al eenmaal geprikkeld was dan verlies ik mijn geduld dus ook een stuk sneller.

keep-calm-and-stop-yelling-3 (1)Elke keer beloof ik mezelf weer dat ik het niet meer ga doen…want el-ke keer wanneer ik tegen mijn meisje uitval, voelt het achteraf zwaar vervelend aan. Zo werkt dat gewoon. Er moet toch een manier zijn, een soort middenweg, waardoor ik het net iets meer onder controle krijg. Ik ben het toch ook wel met Linda eens dat een rustige aanpak uiteindelijk effectiever is. Kinderen mogen natuurlijk niet de dupe zijn van het feit dat wij als moeders even niet lekker in onze vel zitten. Constant als een bezetene tegen je kind lopen schreeuwen heeft natuurlijk weinig zin, maar ik denk wel dat het zo nu en dan nodig is om eens goed je stem te verheffen tegen je kinderen. Vooral als je het goed onder controle hebt en juist haast nooit schreeuwt, kan het nog eens goed indruk maken op je kind wanneer je dat een keer wél doet.

Enfin, deze moeder gaat heel erg haar best doen een stuk minder te schreeuwen tegen haar kleine koter en waagt opnieuw een poging de uitdaging  aan te gaan minder te schreeuwen. Er bewust op te letten in ieder geval. Zijn er nog meer mama’s die de uitdaging met mij aangaan?

 

Tag: “I Love Blogging”

TAG_logoWanneer je een beetje rondsnuffelt in “blogland” kun je er eigenlijk niet echt om heen. Je komt de zogenoemde “tags” zowat overal tegen. Korte, leuke vragenlijsten die een handje helpen bij het beter leren kennen van de persoon achter de blog op verschillende gebieden. Ik ben heel wat leuke tags tegengekomen en heb besloten regelmatig zo een lijstje in te vullen en met jullie te delen. Je kunt als je een tag tegenkomt er voor kiezen ’em over te nemen, maar je kunt ook “getagd” worden door iemand en het stokje bijvoorbeeld weer overdragen aan andere bloggers.  Ik zag de”I Love Blogging” tag voorbij komen op Estrellaweb.nl. Dát vond ik nou een geschikte tag om mee te beginnen, want het is geen geheim dat ik van bloggen houd. Enjoy xx

Waarom ben je begonnen met bloggen?
Toevallig werd deze vraag mij onlangs ook gesteld door de meiden van MyBlackhair.nl. Ik ben begonnen met bloggen omdat ik ontzettend veel van schrijven houd. Ik houd ook gewoon van delen. Het delen van mijn mening, mijn gedachten, mijn passies en ervaringen. Daarnaast vind ik het leuk om anderen te motiveren en te inspireren. Het is een combinatie van deze dingen die ervoor gezorgd hebben dat ik ben gaan bloggen.

Hoe kom je aan de naam van je blog?
Ik wilde graag een naam die dicht bij mezelf stond. Mijn naam, Sérènity, wordt gezien de betekenis al ontzettend veel gebruikt. Dat was dus geen optie meer. Toch wilde ik mijn eigen naam graag verwerken in de naam van mijn blog. In mijn vriendenkring liet ik dit dilemma vallen : “Wat typeert mij, staat dicht bij mij en valt te verwikkelen in mijn naam”. Nou is het kenmerkend dat ik graag zeg wat ik denk en overal mijn eigen “theorieën over heb”. De naam “Serenitheory” is uiteindelijk uit een melige brainstormsessie komen rollen.

Hoeveel bezoekers heb je ongeveer?
Mijn blog is in wordpress gemaakt en het fijne is dat je heel makkelijk de statistieken kunt bijhouden. Nou heb ik dagen – waarop ik bijvoorbeeld een nieuwe post online gooi – dat er honderden mensen langswippen, maar er zijn ook dagen dat het er “maar” 10 zijn. Gemiddeld zit ik in een maand op zo’n 50 bezoekers per dag.
Statistieken-via-JetPack-550x137
Wie werken er allemaal mee aan je blog?
In principe doe ik het allemaal alleen, maar er zijn wel mensen in mijn directe omgeving die mij zo nu en dan adviseren.

Wat is het leukste wat je hebt meegemaakt door je blog?
Samenwerkingen en interviews. In de loop van de jaren is het een aantal keer voorgekomen dat ik met andere mensen heb samenwerkt op het gebied van schrijven. Dat vind ik ontzettend leuk. Ook heb ik door mijn achtergrond als eindredactie van het online magazine Sidmagzine veel interviews mogen doen. In de categorie “Spotlight” komt dit weer terug en daar ga ik vanaf heden weer mee aan de slag.

Hoeveel comments krijg je gemiddeld per artikel?
Vrij weinig. Soms 1 of 2 comments per artikel, maar vaak genoeg ook gewoon 0. Veel feedback komt binnen via whatsapp of facebook, maar ik hoop erop dat men steeds meer gebruik zal gaan maken van de reactiemogelijkheid op m’n blog zelf. Dat is toch het leukst.

Werk je samen met bedrijven?
Nee, maar wat in het vat zit verzuurd niet. In de toekomst zie ik dit zeker gebeuren.

Met wat voor camera maak jij foto’s bij je artikelen?
Gewoon met mijn Iphone of Ipad. Een professionele camera staat nog we op mijn verlanglijstje.

1378347047Waar haal jij je inspiratie voor nieuwe artikelen vandaan?
Uit heel veel dingen. Het dagelijkse leven zit vol met inspiratie bronnen. Mijn kinderen, muziek, andere blogs, gebeurtenissen om me heen noem zo maar op. Het zijn soms ook de raarste dingen op de meest onverwachte momenten die zorgen voor inspiratie.

Welke bloggers geven jou veel inspiratie?
Veel bloggers inspireren me zonder dat ze dat weten. Bij het lezen van mijn favoriete blogs krijg ik meteen prikkels om ook weer even te gaan schrijven of in ieder geval wat te doen dat met mijn blog te maken heeft. ChaneLLodik, mijn vriendin en communicatie blogger inspireert mij door haar pakkende manier van schrijven, haar no-nonsense houding en haar doorzettingsvermogen. Met haar woorden krijgt ze gewoon dingen voor elkaar en dat bewonder ik! Lifestyle blogger Iraida Clare neemt me elke keer weer mee in haar verhalen en inspireert me om “open” te zijn, positief te zijn en vooral dicht bij mezelf te blijven. Met haar manier van schrijven neemt ze je mee naar een plek waar je gemotiveerd raakt om te handelen en dat moet je maar kunnen.

Krijg je wel eens negatieve comments
Eigenlijk niet. Het is wel eens voorgekomen dat ik “commentaar” heb gekregen op een mening of een opmerking over een bepaald onderwerp dat ik aansneed, maar dit heb ik niet perse als negatief ervaren. Niet iedereen kan het altijd met je eens zijn.

Plaats je iedere dag een nieuw artikel?
Nee. Ik ben pas weer begonnen met het regelmatiger posten van nieuwe artikelen. Mijn streven is in ieder geval 1 a 2 x per week. Wellicht wordt dit in de toekomst meer.

Wat voor soort layout heb je? Heb je hem zelf gemaakt.
Mijn layout is een standaard wordpress layout, ik heb hem dus niet zelf gemaakt…enkel zelf aangekleed. Zo nu en dan speel ik een beetje met de indeling van mijn blog en verander ik de kleuren of andere kleine dingetjes.

Hoelang doe je gemiddeld over een artikel?
Dat verschilt heel erg. Sommige artikelen schud ik ze zo uit mijn mouw terwijl ik met andere dagen bezig ben.

Heb je in het echt contact gehad met andere bloggers?
Ja, ik ken toevallig een aantal meiden die ook bloggen. Wel lijkt het me leuk om meer bloggers te leren kennen.

i-love-blogging

Dat was alweer het einde van de “I Love Blogging” tag. Nog vele tags na deze zullen volgen…en bij deze tag ik ChaneLLodik om de tag over te nemen.

De “TERROR Twee”

Wat houd ik van haar. Mijn 2 jarige, prachtige, super intelligente, grappige – nee hilarische, gezellige, bijdehante, schattige knuffelbeer van een dochter. Heerlijk vindt ze het, lekker bij mama liggen en dan knuffelen en giechelen samen. Heerlijk. Ik weet nog goed toen ze nog een baby’tje was, hoe ik verlangde naar deze fase. De fase waarin haar woordenschat alsmaar groter en groter word en we eigenlijk ook nog een echte gesprekken kunnen voeren. Over de kleuren en de kindjes en het poesje en de bloemen. Alles wat er in haar peuterkoppie omgaat bespreekt ze met mama en ze kletst de oren van mijn hoofd af. De fase waarin ze me écht snapt. Elke keer weer spat mijn hoofd eraf van trots als ik haar een “opdracht” geef en zij die naar behoren uitvoert. Maar zij is trotser hoor, ze is gek op de complimenten die ze  dan krijgt. Vooral wanneer ze zelf haar schoenen of jas aantrekt, of na het plassen netjes heeft doorgetrokken. Met vragende ogen kijkt ze me dan aan.. zo van “mama, zeg dan goed zo Haley-Joy”. Oh en behulpzaam en zorgzaam is ze ook. Vooral als het gaat om haar kleine zusje. Dan pakt ze de fles en zegt “Yanira moet eten mama”. Huppa, fles in de mond en een lieve aai over haar bol. Ik geniet ervan. Ze word zo groot. zucht. *pinkttraantjesweg*

Maar niemand heeft me voorbereid op de andere kant van deze leuke fase. Of… naja, we hebben er natuurlijk allemaal wel eens het een en ander over gehoord, maar dat neem je dan niet al te serieus…toch? De term “terrible two’s” was heus wel voorbij gekomen, maar dat zal allemaal wel. Soms zeiden mensen al lachend tegen me: “Is ze al twee? Twee is nee he…bereid je maar voor”. Ik lachte dan maar gewoon mee, niet wetend dat ik het uiteindelijk helemaal niet zo grappig zou vinden.

 “Ze is twee en ze zegt nee!”

foto 1 (1)Het woordje “nee” en mijn dochter zijn tegenwoordig onafscheidelijk. Ik vond het eerst leuk dat ze het verschil tussen “ja” en “nee” doorkreeg. Het lachen verging me pas echt toen ze voor het eerst “Mama, ik ZEG toch nee…!!!” tegen me zei. Oke, dit is dus ook de fase waarin ze alles na zegt wat ze hoort, het in de juiste context plaats, maar totaal niet door heeft dat zij NIET de baas is en het dus ontzettend brutaal is om dit tegen je mama te zeggen. “Echt wel, ja maar, ik wil niet” horen er ook bij, want terug praten wanneer mama wat zegt, dat is natuurlijk hartstikke normaal. Ja, dit pittige meisje met ijzersterke wil, die me nu eindelijk écht snapt, snapt ook hoe ze het bloed onder mama’s nagels vandaan moet halen. Ze hoort best dat mama haar roept, maar speelt liever Oost-Indisch doof dan dat ze luistert. OF ze zegt gewoon dood leuk dat ze “het” niet gaat doen en gaat vrolijk verder waarmee ze bezig is. Ik kom regelmatig rollen behang tekort om mijn kleine wervelwindje achter te plakken. Vooral, wanneer ik haar voor de zoveelste keer heb gewaarschuwd en zij gewoon even besluit dat ze toch maar wel gaat doen wat ze zelf wilt en niet wat mama zegt.

De opstandige fase, waarin ze uitdagend dat ene ding pakt waarover ik telkens zeg dat ze het niet mag pakken. Nog even triomfantelijk naar mama kijken, voordat ze haar kleine stoute handjes in de problemen brengt. Wanneer ik haar corrigeer roept ze: ” vinger niet doen”. Ze heeft natuurlijk helemaal geen controle over die stoute vingertjes van haar. De fase waarin ze koste wat het koste alles zelf wilt doen, want ze is een grote meid en ze kan het allemaal zo goed. “Zelluf doen” is bijna net zo favoriet als “nee”, en OWEE je haar probeert te helpen. De fase waarin ALLES van haar is. Als ze iets in haar handen heeft, dan is het van haar. Als ze het mooi vindt, als het lijkt op iets dat zij ook heeft of als een ander het vasthoud dan is het ook van haar. Als je het afpakt, dan hebben we de poppen aan het dansen. Dan laat ze op een hele luidruchtige manier weten dat ze het daar niet mee eens is. Ja, luidruchtig zijn hoort ook bij deze fase. Stampvoeten en schreeuwen wanneer het even niet gaat zoals mevrouwtje dat wilt en helemaal in paniek raken, huilen en gillen wanneer ze niet snapt dat ze even moet wachten. Ja want het moet natuurlijk allemaal NU en als het niet nu gebeurt dan komt dat dwingerige huiltje tevoorschijn waarbij ze onverstaanbaar gaat praten omdat ze zo verdrietig is. Ontroostbaar, want ze is ondertussen al vergeten hoe stout ze eigenlijk geweest is. Het ritueel van corrigeren, troosten, straffen etc. volgt. Nog geen minuut later begint ze weer van voor af aan. Zei ik al dat ik rollen behang tekort kwam?

terrible-twos

image (3)Het klinkt misschien ontzettend gemeen, maar wanneer ik andere moeders hoor klagen over de uitbarstingen van hun dwarse peuterpubertje…dan maakt mijn hart een sprongetje…….van blijdschap. *Gelukkig, niet alleen MIJN kind vertoont dit vermoeiende onhandelbare gedrag er is dus nog hoop*. Soms lijkt het namelijk alsof ik de enige moeder ben met “peuterproblemen”, maar het schijnt dat alle 2-jarige door deze “verschrikkelijke” fase heen gaan “even doorbijten” dus. Ik maak me borst in ieder geval vast nat, want ik heb begrepen dat hierop de “terrifying threes” en de “horribles fours” ook nog volgen en dat er eigenlijk nooit meer een eind komt. Elke leeftijd heeft zo z’n lastige fases, maar dat hoort natuurlijk allemaal bij het ontwikkelen van de kleine koters. Aan ons – ouders – de taak om alle frustraties onder controle te houden, consequent en geduldig te blijven en vooral: Opvoeden, opvoeden, opvoeden, want dit zijn die cruciale momenten. Natuurlijk ook niet geheel onbelangrijk om juist te focussen op alle redenen waarom deze fase ook leuk kan zijn en hoe gezegend we  eigenlijk zijn met het feit dat we ouders moge zijn van hele leuke (b)engeltjes. Want wat houd ik toch van haar…….Mijn 2 jarige, prachtige, super intelligente, grappige – nee hilarische, gezellige, bijdehante, schattige knuffelbeer van een dochter…met al haar bijdehante, opstandige, brutale, dwingerige, koppige en vervelende maniertjes. Wat houd ik van haar!

 

My’FROtheory

Love-is-in-the-hair-(1c)Gemak dienst de mens… Ik ben altijd dát typje geweest. Hoe simpeler, hoe beter. Niet te veel poespas. Ook wanneer het aankwam op het verzorgen van mijn haar heb ik altijd deze houding gehad. Haren kamen? Aub NIET.. Laten doen klinkt beter….snel en makkelijk is “the motto”. Ik heb door de jaren heen ontzettend veel haarstijlen gehad. Van vlechten tot curly, tot straight, tot weave tot lacewigs….in that order. [ Foto’s van deze haarstijlen zullen ooit nog volgen :-)]

Ik voelde me het prettigs met de laatste 2. Niet alleen was het gewoon mooi, maar ook heel erg handig. Je hoeft er zo weinig mee te doen (lees: ik deed er vrij weinig mee). Opstaan, soms een cremmetje of olietje erin, soms niet….eventueel een beetje tangen (maar ook dat was me vaak al teveel) een elastiekje erin of een gewoon klemmetje et voila…good to go. Ik was gewoon nooit echt zo bezig met m’n haar….als het maar goed zat, dan was ik tevreden. Dat IK ooit de tijd zou nemen om mijn haar uitgebreid te verzorgen…. klinkt meer als een goeie grap (de mensen die me kennen, die zullen de grap snappen).

“We Don’t Go “Natural”, We Return.
“Natural” Is Where It Began”

Mijn haartype, kroes haar, kost qua verzorging nou eenmaal net wat meer tijd. Meer tijd, dan ik ooit zou willen nemen, dacht ik!  Tegen mijn eigen verwachtingen in, besloot ik op 1 juli 2013 dat ik mijn eigen haar “even” zou testen. Eens even kijken of ik de discipline had om er mee rond te lopen. Het is me uiteindelijk zó goed bevallen, dat ik niet denk dat ik nog makkelijk gebruik zal maken van weave of een wig. Ik vind dat trouwens nog steeds hartstikke mooi, maar ik vind dit mooier (bij mezelf) én stukke leuker. Ik kan nu u-ren bezig zijn met mijn haar. Kapsels uitproberen, mijn eigen haarproducten maken -van vet tot haarmaskers”- of als een gek allerlei haaraccessoires aanschaffen en uitproberen. Ik ben er echt wel even zoet mee!

d33d0acad0ee5f458d40b3ad62fc30ccNu, een jaar later, doe en kan ik er steeds meer mee. Nou ben ik absoluut geen haarexpert, maar ondertussen ben ik wel veel meer te weten gekomen over mijn haar en over de verzorging ervan. Dat je kroes haar kunt onderverdelen in verschillende types, dat wist ik bijvoorbeeld nooit. Elke kroeshaar type dient weer anders behandeld te worden. Ik weet nu dat mijn haartype 4C is en die informatie helpt enorm bij het verzorgen van mijn soms nogal wat onhandelbare haar – wat voor de een werkt, dat werkt voor de ander niet perse. Het is nog steeds een beetje aanklooien met verschillende producten om zo de juiste combinatie voor mijn haartype te vinden, maar dat vind ik eigenlijk nog leuk ook. Regelmatig struin ik het internet af opzoek naar leuke blackhair bloggers met verschillende tips & trucs. Tegenwoordig heb je veel video bloggers, die uitgebreide tutorials maken van hun kapsels. Super handig! Mede dankzij deze bloggers & vloggers, heb ik ondervonden hoe veel ik eigenlijk kan met m’n haar.

Ik ga er niet om jokken, het kost best veel tijd – vooral voor mij. Voor het slapen gaan mijn haar vlechten of twisten…ook na lange vermoeiende dagen is een “must” geworden *gaaptalbijvoorbaat*. Het is dat ik er plezier in heb gekregen, dat het gewoon een routine geworden is. Ik word er steeds handiger in en krijg steeds meer geduld om bepaalde dingen met mijn haar te doen. Er zullen vanaf heden dan ook meer updates volgen over mijn “fro”, mijn (zelfgemaakte) producten, verschillende kapsels en mijn zogenoemde hairjourney.
*stay tuned*

10566474_10204592967050045_2044171854_n

 

 

%d bloggers like this: